Düşümden tutun beni!
Beyaz sayfaların siyah lekelerini kaderim bilmeli ve razı olmalıyım kalemin yazdıklarına. Nokta püskürtmeli bu hayat oysa kaderi sayfa sayfa yazıp italik çizgilerle belirginleştiriyor usulca. Sonra kalın çizgiler gelip ismimi yazıyor düşümün en ortasına, adımı gören cümle, siliyor kendisini düşümden. Ahir cümlelerin evvelki zamanlarında adım ne çok sevilirdi oysa. Üzerine yokluk ilişmezdi hiç, hüzün semtine uğramazdı adımın, cümleler adım sıra dizilmeye can atardı? Hepsi hüzün oldu şimdi, yokluğun kimsesizliği ısırdı adımın baş harfini. İsmim acıdı belki, kimsesizliğim yokluğun yitik yanlarını aldı üzerine ve bir sala duyuldu göklerde; Allah azze ve celle!
Gece düşleri kuruyorum usumda, kimse ortak olmayacak mı bana? Bu kadar mı korkuyorsunuz suret-i aksimden, bunca mı bulanıyor içiniz cümlelerimden? Mürekkep damlıyor düşümün ortasına, boylu boyunca bir elif aksi düşüyor düşümün sol yanına. Kimsesizliğimin kimsesi geliyor düşümden tutmaya! Oysa ne çok nankördüm ben O?na. Şükür lafzını düşlerime dolamayalı ne uzun olmuştu... Düşlerime soktuğum onca içi bozuk kelime yanıma bile ilişmezken, şimdi elif?in gölgesi düşüyor sol yanıma. Başımı düşümden kaldırmaya yüzüm yok, dilim dolanıyor dudaklarımda sadece, şükrederken bile cümlenin yedi kat dibine giriyorum hayâsızlığım
Beşeriyete batmış kalbimle ruhuna işlemek istiyor düşlerim, izin ver kapına yüz süreyim. Ahu zarım, serzenişim, içimin sızısı, adımın önsözü, hangi kapılar açıldı da önüme girmemezlik ettim? Düşüme bak ne olur, kahretme cümlelerimi, suskulara gebe etme dilimin rahmini! Açlığımı doyurduğum cümleler yarı yolda bıraktı beni, düşlerimi terk-i aşk etti. Bundandır kimsesizliğim birazda, gözlerim çürümüş düşler kusuyorsa şimdi, boş lafların gölgelediği yüreğimdir sebebi.
Üzerinde yürüdüğüm bu düşte neyin nesi? Kırıldı kırılacak sol yanından, düşeceğim girift gölgelerin kimsesiz düşlerine. Bir musalla boyu uzanacak düşlerim yine içime. Ellerim göğe duracak ve medet umacağım kudretini bildiğim Yaradan?dan.
Bağrı açık düşlerimin gerdanına kafamı yaslayıp, münafık kimsesizliğimi tövbe ettirme vakti şimdi? Düşlerimi ?Eşhedü?? diye söyletme vakti, vakti gelmiş onca kimsesizliği cümlelerimle boğma vakti?
Düşlerimin arasına gömdüğüm kafamı çıkarabilirim artık, zira öldürdüm içimdeki tüm münafık düşleri. İçimin sızına merhem olan ve kimsesizliğimi satın alan kudrete şükürle! Kimsenin kimsesizliği yok bu böylece biline, kendini kimsesiz hissedenin düşüne bir cümlelik şükür yeter de artar bile?
Düşümden düşen ahı sol yanına zimmetleyen gecenin kudretidir her dem, düşlerimden tut beni ey âdemin oğlu, Havva?ya kabul görmüş cümlelerde, düşler kurduracağım daha ben!